Zobacz centrum opisowe

Teleradiologia (radiologia na drogę) – forma radiologii, wpadająca w zespół telemedycyny. Łączy w sobie elementy telekomunikacji, informatyki i medycyny, a w szczególności radiologii.

Dzięki wykorzystaniu nowoczesnych metody kupi na wymianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, kiedy również silne (przesyłanie najdoskonalszej jakości zdjęć USG, MRI). Kupi na diagnozę na przestrzeń. Umożliwia przesyłanie obrazów o wielkiej rozdzielczości, a także interaktywną transmisję audiowizualną z dużą systematycznością i w momencie rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) wykonują na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w europejskiej sieci Internet, a i na prostych satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia funkcjonowania szpitali oraz pozostałych części ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe oferujące pomocy w rozmiarze teleradiologii żyją na przypadek w Indiach, a oferują usługi dla szpitali w USA czy Dużej Brytanii. Stosuje się w obecny zabieg różnice czasowe pomiędzy państwem, w jakim działa centrum opisowe, a państwami, w jakich mają siedzibę szpitale. Dzięki temu wydatek funkcjonowania dobrze się obniża.

Pomoc techniczną w zakresie konfiguracji sprzętu i akcesoriów diagnostycznych (TK, MR a kolejne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych narzędzi do stworzenia wymieszania z naszymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Instalację i budowę oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w dziale obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z działu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo specjalistów w charakterze organizacji transferu informacjach w pracowni
Optymalizację protokołów akwizycji danych popularnych na urządzeniach TK i MR przez polskich radiologów
Doradztwo w terenie wyboru łącza i form dojazdu do budowy publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
produktów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Z tego
powodu nie stanowi ona pomocą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, natomiast jest tworzona pośrednio na jego
korzyść. Trzyma ona formę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (albo z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz bezpieczeństwa
technicznego transmisji). Zapewne być montowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w bloku przez ludzi
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod nazwane potrzeby,
np. obszary o niskiej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Właśnie w warunkach polskich są to zwłaszcza połą-
czenia punkt-punkt czy niskie architekturze zamknięte.
Teleradiologia była się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, czy nowych możliwości o pacjencie
i końców jego doświadczeń) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już dawanych w aktualnej linii,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, a przez
to dobremu, mocnemu i ciągłemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) oraz systemów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o podobnych parametrach
i zaletach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do ludziach lub tylko niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej także dojazd do medium meto-
dą „zapamiętaj i daj” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, kiedy również transmisję w czasie rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do powstawania i wzroście teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz pełniejsze wykorzystanie diagnostyki obrazowej
w profilaktyce zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez względu na porę dzienie i dzień tygodnia,
i w stylu pilnym,
− możliwość szybkiego uzyskania tą piękną (bez sensu
na odległość) tzw. drugiej uwagi w dużych przy-
padkach,
− pojawianie się zupełnie nowoczesnych metod wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność specjalizacji i konsultacji,
− zapewnienie wystarczającej jakości zdalnych usług
tego typu,
− nacisk pacjentów na podniesienie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez placówki opieki
zdrowotnej rozwiązań tańszych i dających
lepsze zarządzanie zasobami.
Wysoka klasę usług telemedycznych może być
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo znanych oraz dojazd do nich na prawdzie
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji znanych natomiast ich
kompletności itd.),
− pracę w kierunku schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w niniejszym jednocześnie wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów kontroli jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez specjalistów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i usługa techniczną.
Wady teleradiologii i zagrożenia dla jej rozwoju
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i stylu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, natomiast brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych